45 يـوم

مرة كتبت حاجة كان عنوانها "النهاية" وكنت معتقد ان دى النهاية فعلا, وكنت فقدت الأمل نهائيا. لكن ربنا عزوجل بعدها بفترة قدر أنه يكون فى فرصة تانية, وطلعت النهاية مش نهاية انما بداية جديدة.


دى أخر رسالة هكتبها وأنا "مدنى" لحد ما أخلص الجيش. وهى لعامة الناس وخاصتهم, لأهلى وأصدقائى والناس اللى بحبهم :). محبتش عنوان رسالتى دى يكون فيه نوع من الوداع أو اليأس, لأنى اتعلمت من درس "11.11.11" أن ربنا بايده كل حاجة وممكن ييسر كل حاجة ويجعلنا الخير فى الحاجات اللى عمرنا ما نتخيل ولا نتوقع أن فيها خير. ويرزقنا الخير بطرق أبعد من اللى احنا بنتصورها. 45 يوم هى أول وأطول فترة (متصلة) هقعدها فى كلية الظباط الاحتياط فى فايد منقطع عن الدنيا واللى فيها.

اتصورت الصورة دى النهاردة علشان لو حد عايز يشوفنى قبل ما أدخل الجيش, أو يعملى عمل ;)

11.11.11

اليوم ده كنت بتمنى و مخطط أنه هيكون يوم تاريخى فى حياتى وحياة ناس تانية, جه اليوم واللى كنت مخططله متحققش النهاردة, احساس مش سهل أبدا أن حلم من احلامك ميتحققش. وبعد النهاردة مش عارف هيتحقق ولا لأ (بس أنا لسه عندى أمل وحسن ظن بربنا). مش مهم ايه الحدث اللى كان هيبقى تاريخى, بس المهم ليه محصلش ؟ وايه اللى انا استفدته وحابب أشاركم بيه.

أمـــــــــــــــــل

أه أمل .... ايه المشكلة يعنى
هو احنا نقدر نعيش من غيره اصلا

اه انا اللى بقول أمل عادى يعنى .... اوعى تكون فاكر انى معقد او شايف ان مفيش فايدةقد يكون الوضع فى بلادنا سئ للغاية والدنيا خربانة على الاخر .... لكن ده مش معناه ان احنا نعيش كده من غير أمل